کارناوال مرگنقد و تحلیل داستان کوتاه «سنگ سفید» اثر قاضی ربیحاویغلامرضا منجزی «طنز عبارت است از تکرار معنا دار الفاظی که از بیان مستقیم و معنای ظاهری عدول کند. اساس و شیوه ی کار طنز پرداز بر عینیت کامل و خودداری از قضاوت اخلاقی صریح است. از این سبب شفقت و ترس در هنر طنز آمیز برانگیخته نمی شود.» )تحلیل نقد، نورتروپ فرای، صالح حسینی، صفحه 56 ( همین که در یک سر طنز، عاقبت ناگزیر زندگیِ انسانی باشد که تن به محکومیت مرگ سپرده است و جمعیتی که به سزاواری یا ناسزاواری مرگ او اندیشه هم نمی کنند و در سر دیگر، موقعیت فلاکت باری که مرگ را دست مایه ی لذت و تماشا قرار داده است، از داستان «سنگ سفید» طنزی تراژیک ساخته است. در این عینیت محض و رقت بار، آن چه به درستی به مسلخ نابودی می رود نه یک تن، که احساس، اخلاق و فلسفه ی انسانی است. در این آشفته بازار، حتا محکوم هم،  چشم به روی خود و موقعیت اش بسته است و در برپایی مقدمات مرگ اش جماعت غوغاییان و برپاکنندگان را یاری می دهد و غلظت طنز و تراژدی را بیشتر و قوی تر می کند.بر این اساس، درون مایه ی داستان «سنگ سفید» به شدت اجتماعی است. نویسنده کمتر در نمایی درشت به شخصیت های داستان نزدیک می شود. همه ی شخصیت ها در متن صحنه و با هم به دید می آیند و  به جز هلهله ی بیرونی و گفتکوهایی که از کسان داستان، شخصیت هایی یکدست و سطحی ارایه می دهد، خبری از درون و ذهنیت آنان نمی یابیم، حتا چشم بندی که بر چشم های محکوم بسته شده است، ترس یا شجاعت و ارتباط احساسی تماشاچیان (و خواننده ) را با  او گسسته است. با همین انگیزه است که روایتگر داستان اول شخص جمع است تا به این ترتیب خواننده، صحنه و روایت داستان را نه از دید یک فرد با ذهنیت (سوژه )بلکه با

اولین شماره مجله ی ادبی- هنری آتش ، به سردبیری جناب آقای عبدالرحمان مجاهد نقی به عنوان سردبیر ، و سایر یاران و همکارانشان ، چاپ و منتشر شد. افتخار داشته ام که با داستان کوتاه «به کی بگم؟» توفیق همکاری در این شماره را داشته ام . برای مجله ی آتش عمری دراز و درخشان آرزو مندم. امید دارم که این مجله نقطه ی عطفی در توسیع و رشد ادبیات خلاقه ، نقد و روش شناسی ادبی و همچنین تاریخ شناسی ادبیات معاصر پارسی باشد.